معلولیت محدودیت نیست» یک تعارف است / بعد از فوت همسرم نوشتن برایم جدی تر شد

معلولیت محدودیت نیست» یک تعارف است / بعد از فوت همسرم نوشتن برایم جدی تر شد

اخباراخبار مامعلولیت محدودیت نیست» یک تعارف است / بعد از فوت همسرم نوشتن برایم جدی تر شد

رباب فتوحی نویسنده توان یاب جسمی سی پی اعتقاد دارد همچنان معابر و فضا های شهری به اندازه کافی برای معلولان مناسب سازی نشده است.

 علی اکبرزاده - عصر تشکل؛ هفدهمین سالگرد تاسیس موسسه نیکوکاری رعد الغدیر که با عنوان «جشن سهام مهربانی» این موسسه عصر پنج شنبه در دانشگاه علوم تربیتی و روانشناسی برگزار شد بهانه خوبی بود برای گفتگو با رباب فتوحی، توانیاب سی پی که در حدود 6 سال گذشته 4 کتاب نوشته است و توانسته جای خود را در میان معلولان توانمند و نابغه باز کند.

وی که متولد سال 1361 است توانسته در دومین جشنواره انتخاب بهترین کتاب با موضوع «معلول، معلولیت و توانمندسازی» عنوان بهترین اثر را برای کتاب «زمستان در مرداد» از آن خود کند. گفتنی است کتاب های «خوش بحال دیوونه» و «من کیستم؟» نیز از دیگیر تالیفات این نویسنده توانیاب است. فتوحی در حاشیه جشن هفده سالگی موسسه رعد الغدیر به سوالات خبرنگار سایت عصر تشکل ئاسخ داد.

خانم فتوحی چند سال است که به صورت تخصصی کار نویسندگی را انجام می دهید؟

من از سال 1383 کار نویسندگی را شروع کردم و فعالیت اصلی ام در حوزه شعر است که آن را به سبک هایکو انجام می دهم. تا کنون 4 اثر دارم که دوتای آن شعر و یکی زندگینامه خودم و دیگری زندگینامه یکی از دوستان ناشنوایم است.

در خصوص کتاب زمستان در مرداد قدری برای مان توضیح دهید؟

کتاب یکی مانده به آخرم به دلیل سبک مستند و واقعیت آن با استقبال بسیاری خوبی مواجه شد و پر فروش ترین کتابم تا امروز بوده است. این داستان بعد از فوت همسرم که ایشان نیز ضایعه نخاعی بودند و پس از یکسال و 4 ماه از ازدواج مان فوت کردند. پس از این واقعه حس نویسندگی در من قدرت بیشتری گرفت.

در رابطه آشنایی تان با موسسه رعد الغدیر و کمک های این موسسه به افرادی نظیر خودتان توضیح دهید؟

 من از سال 1383 با موسسه رعدالغدیر آشنا شدم و با شرکت در کلاس های رایگان این موسسه از خدمات شان استفاده کردم. البته که کمک های معنوی بسیاری از سمت این موسسه به من و سایر توان یابان شد که جای تقدیر و تشکر از آنان دارد.

هدفگذاری تان برای ادامه مسیر نویسندگی چیست؟

من همیشه دوست داشتم در این عرصه به جایی برسم که دیگر موضوعی در ذهنم بایگانی نشود و بتوانم تمام موضوعات را بنویسم و به کتاب تبدیل کنم. امروز به دلیل مشکلات جسمی که دارم می توانم تنها با یک دست کتاب هایم را تایپ کنم و این قدری کار را برایم سخت کرده است. برخی مواقع نوشتن چند سطر ساعت ها وقت می گیرد و در مجموع این کار نیز برای معلولان سختی های خودش را دارد.

مهمترین مشکل شما به عنوان یکی از اعضای جامعه معلولان چیست؟

من خیلی اهل  شعار نیستم و به اعتقاد من جمله کلیشه ای «معلولیت محدودیت نیست» خیلی واقعیت ندارد و بیشتر شبیه به یک تعارف است زیرا در جامعه امروز ما محدودیت های بسیاری برای معلولان وجود دارد و معابر شهری به اندازه کافی مناسب سازی نشده است. یا در عرصه نویسندگی نیز حمایت های لازم از سوی ناشران برای انتشار کتاب و فروش آن اعمال نمی شود که بدون شک در صورت رفع این موضوعات اتفاقات بهتری در انتظار جامعه معلولان خواهد بود.

http://www.asretashakol.ir/News.aspx?ID=1108

نام :
 
ایمیل :
متن نظر :