آغاز پویش «نذر مهربانی» در دهه امامت و ولایت

اما این چرخه برای همه پیامدهای یکسانی ندارد. افراد دارای معلولیت که به‌دلیل شرایط خاص زندگی، فشارهای محیطی و تجربه‌های روزمره، اغلب با سطح استرس پایه‌ی بالاتری مواجه‌اند، خیلی زودتر از دیگران از این بمباران اطلاعاتی آسیب می‌بینند. شنیدن حتی یک خبر نگران‌کننده — که بعدها ممکن است مشخص شود شایعه بوده — می‌تواند به سرعت آرامش روانی آن‌ها را بر هم بزند و تمرکز و احساس امنیتشان را مختل کند.

در روزهای بحران، آنچه ما را حفظ می‌کند فقط امکانات فیزیکی نیست؛ بلکه «شبکه‌های حمایتی» است. برای بسیاری از افراد دارای معلولیت، ارتباط با خانواده، دوستان، گروه‌های همتا و انجمن‌ها فقط یک دلگرمی ساده نیست، بلکه بخشی از استراتژی بقاست. داشتن افرادی که نیازها و محدودیت‌های ما را می‌شناسند، می‌تواند اضطراب و فشار روانی بحران را کمتر کند. ساختن و حفظ این شبکه‌ها یعنی تقویت تاب‌آوری جمعی و جلوگیری از انزوا؛ کاری که باید قبل از رسیدن طوفان انجام داد.