اینجا معلولیت محرومیت نیست

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

امین جلالوند
تاریخ اثبات کرده است هرگاه پروسه توسعه و آبادانی در کشوری به بهای له کردن اقشار ضعیف و محروم جامعه انجام شود، آن توسعه در هر سطحی که باشد عقیم خواهد ماند. یکی از این اقشار محروم، معلولان هستند که وقتی می گوییم محروم، به واقع قصد اغراق یا مظلوم نمایی نداریم. وضعیت اسفناک اشتغال، مسکن و امکانات رفاهی معلولان ایرانی، آینه تمام نمای محرومیت این قشر محروم است.

در چنین شرایط نابرابری که در بسیاری از اوقات تنها جسم افراد معیار توانایی های علمی و عملی شان شناخته می شود، حمایت نهادهای مردمی از شهروندان معلول می تواند یکی از گام های اساسی توزیع عدالت در بین توان یابان ایرانی باشد. یکی از این نهادهای مردمی، NGO رعد یا بهتر بگوییم مجتمع نیکوکاری رعدالغدیر است که در حال حاضر یکی از فعال ترین نهادهای غیردولتی معلولان است که در راستای ارائه آموزش رایگان فنی و حرفه یی به معلولان تهرانی حرکت می کند. این مجتمع غیردولتی در آبان ماه سال ۱۳۸۳ در شهرک سینای تهران کار خود را با ۸ کارآموز معلول شروع کرد و هم اکنون با ۱۲۰ کارآموز معلول به طور کاملاً رایگان هم به معلولان آموزش می دهد و هم در کارگاه هایی که در این مجتمع مستقر است، زمینه اشتغال آنها را فراهم می کند. در ابتدا با مدیران این مجتمع درباره برنامه ها و فعالیت هایشان گفت وگو کردیم و در ادامه هم با برخی از کارآموزان معلول این NGO هم صحبت شدیم.

علیرضا آتشک، مدیر مجتمع نیکوکاری رعدالغدیر، کارشناس مدیریت برنامه ریزی آموزشی است. از وی درباره اهم فعالیت ها و خدمات مجتمع رعد به معلولان عضو این NGO می پرسیم و آتشک هم برنامه های مجتمع رعدالغدیر را اینگونه شرح می دهد؛ «مجتمع نیکوکاری رعدالغدیر، آموزش های رایگان فنی و حرفه یی را در رشته های کامپیوتر از سطح مقدماتی تا پیشرفته و دیگر آموزش ها مانند آموزش صنایع دستی و هنری، خیاطی، معرق، طراحی و نقاشی، خط و تابلوخط و پارچه نویسی را به معلولان جسمی و حرکتی ارائه می کند. همچنین خدمات مشاوره یی، مددکاری و حمایتی نیز از دیگر آموزش های ما به توان یابان جسمی است. علاوه بر آن، خدمات توانبخشی و فیزیوتراپی به این عزیزان از دیگر فعالیت های ما در راستای آموزش به سوی اشتغال معلولان است.» معصومه فراهانی مدیر روابط عمومی این NGO درباره طرح ها و برنامه های آینده مجتمع رعدالغدیر و طرح هایی که تاکنون به سازمان بهزیستی ارائه کرده اند، می گوید؛ «برای حل مشکلات معلولان NGO رعد، تاکنون طرح های مختلفی را به مدیران بهزیستی ارائه کرده ایم. طرح اول ما درباره افزایش فضای مجتمع رعد برای ایجاد اشتغال معلولان بود. یعنی درخواست کردیم برای افزایش کارگاه های خوداشتغالی که در رعد وجود دارد، فضایی مناسب در اختیار ما قرار دهند. طرح بعدی ما درباره فروش محصولات بچه های رعد به سازمان بهزیستی و دیگر ارگان های دولتی بود. ما پیشنهاد کردیم در قالب یک طرح ملی، محصولات ساخته شده خود بچه ها توسط ارگان های دولتی خریداری شود و سازمان های دولتی هم از این محصولات به عنوان هدایایی که در مراسم گوناگون به افراد مختلف اعطا می کنند، بهره ببرند.»

فراهانی خواستار افزایش یارانه های دولتی به مجتمع های غیردولتی و به خصوص NGOهای معلولان است و در این باره خاطرنشان می کند؛ «در حال حاضر کلیه هزینه های این مجتمع را افراد نیکوکار و خیر پرداخت می کنند، اما سازمان بهزیستی هم به موسسات غیردولتی که خدمات رایگان به معلولان ارائه می کنند ماهیانه بین ۵۰ تا ۷۰ هزار تومان یارانه می دهد ولی این یارانه ها برای تشکیلات بزرگی مثل رعد بسیار ناچیز است و ما خواستار آنیم که بهزیستی در این راستا ما را بیش از پیش یاری دهد.»

به اعتقاد این مسوول عمده مشکل دوستان معلول نبود اشتغال و کسب و کار است که برای رفع این مشکل سعی شده آموزش هایی که در مجتمع رعد به معلولان ارائه می شود در راستای کارآفرینی باشد. به همین منظور این مجتمع قصد دارد بازارچه های محصولات خود بچه ها را رونق داده و کارگاه های خوداشتغالی معلولان رعد را افزایش دهد. همچنین برای گسترش خدمات در سراسر کشور، تلاش می شود در سال جاری شعبه های مجتمع رعد در شهرهای کاشان، اردبیل و شیراز بازگشایی شود. پس از گفت وگو با مسوولان رعد، با اعضای این NGO نیز گپ و دیداری داشتیم و از معلولان و کارآموزان درباره نحوه تعامل شان با محیط اطراف، دردها، شادی ها و مشکلات شان پرسیدیم.
محسن گودرزی از دیر پرداخت شدن مستمری های بهزیستی به معلولان گلایه داشت و دخترک آرامی هم که روی ویلچر نشسته بود از بوروکراسی پیچیده سازمان بهزیستی انتقاد کرد و گفت با وجود آنکه سنش نمایانگر وضعیت تحصیلی اوست، اما او هر سال مجبور است برای دریافت یک بن ساده تغذیه، چندین بار نامه از مدرسه و دیگر ارگان های دولتی بگیرد تا ثابت کند هنوز هم دانش آموز است. خانم دیگری هم که با کمک عصا مسیر مجتمع را طی می کرد از نحوه برخورد مددکاران بهزیستی شهرستان رباط کریم با معلولان گلایه داشت و اذعان می کرد این مجتمع تنها جایی بوده است که او را به عنوان یک انسان فعال قبول و برایش شغلی مهیا کرده است.

در هر حال محسن و دیگر دوستان معلول شان تنها نمونه های کوچکی از دردهای بزرگ معلولان هستند و اگر سری به دیگر موسسات دولتی و غیردولتی هم بزنیم مطمئن باشید همواره صدای دردها و مشکلات معلولان بلندتر از صدای شادی هایشان است.
منبع : روزنامه اعتماد

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

نظرات شما
0 دیدگاه ها
Inline Feedbacks
مشاهده تمامی دیدگاه ها
دیگر مطالب

نکاتی درباره نحوه رفتار کردن با افراد دارای معلولیت

معلولیت، محدودیتی در توانایی‌های جسمی یا ذهنی یک فرد است که می‌تواند بر زندگی روزمره او تاثیر بگذارد. با این حال، معلولیت به معنای ناتوانی یا نقص نیست. افراد دارای معلولیت نیز مانند سایر افراد جامعه، دارای حقوق و ارزش‌های انسانی هستند و باید با احترام و کرامت با آنها رفتار شود.

مطالعه خبر