[vc_row][vc_column][vc_column_text]
در تاریکی راهرو مشرف به اتاق صدای پا و همهمه بچه ها پیچید و محو شد
کمتر از چند دقیقه، دوباره صدای پا و همان همهمه
– سلام اتاق خانم فراهانی اینجاست ؟
– بله بفرمائید
تو تاریکی اتاق تا آمدم بجنبم، یه باره سرو کله چندتا پسر بچه شیطون تو اتاق پیدا شد
-سلام خانوم
– سلام خانوم
– خانم سلام
سلام، من مربی بچه ها هستم. بچه ها می خواستند این قلکو هدیه کنند به موسسه شما
برق موسسه رفته بود و اتاق تاریک بود
بچه ها و مربیشون رو به سمت سالن راهنمایی کردم .
۷تا پسر بچه شیطون و دوست داشتنی که به طرز عجیبی به دور و برشون نگاه می کردند
دست یکی از بچه ها یه قلک بود . یه قلک متفاوت ! مکعبی دست ساز ، که بچه ها روشو به سلیقه خودشون تزئین کرده بودند
پسرک قلک رو با افتخار در بغل گرفته بود و به خودش چسبونده بود . درست انگار که مدال قهرمانی رو در دست گرفته باشه
سر صحبتو با شوخی با اسم و فامیل بچه ها و آشنایی باهاشون شروع کردم
خوب به من بگین این پیشنهاد قشنگ، ایده کدوم یکی از شما ها بوده؟
بچه ها سرشونو به عقب برگردوندنو بهم نشون دادند که خانم مربیشون یادشون داده
مربی نگاه پر مهری به بچه ها کرد و گفت: این هدیه ناقابله، ولی از ابتدای سال تحصیلی همه بچه های کلاس برای پر کردن این صندوق مشارکت داشتند .این بچه ها به نمایندگی از سایر بچه های کلاس آمدند و بقیشون تو پارک هستد .
“بچه های کلاس سوم مدرسه آزادگان”
پسرک صندوقو جلو آورد و در حالی که چشماش از هیجان دودو میزد گفت : بفرمائید خانم دیگه، اینم هدیه ماست!
وداستان با یه عکس یادگاری تمام شد
اما نه
تازه برایم شروع شد .
فهمیدم که محبت کردن نیازی آموختنی است .
فهمیدم که معلمی یعنی چه
فهمیدم که میشود اگر ما بخواهیم
فهمیدم برای مهربانی هیچ ابزاری لازم نیست .
فهمیدم که یک قلک، یک دنیا مهربانی می سازد.
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
