علی حسینی، بازیگر کوتاه قامتی که با هنرش محدودیت ها را شکست

علی حسینی به عنوان اپراتور در بخش مرکز تماس رعدالغدیر مشغول به کار است. او دیپلم انسانی خود را در شهر ملایر گرفته و حدود ۱۴ سال است در حوزه تئاتر کار می کند. روابط عمومی موسسه نیکوکاری رعد الغدیر با این هنرمند توانمند به گفت و گو نشسته است که در ادامه می خوانید.

از دوران کودکی و نوجوانی خود تعریف کنید.

به دلیل بیماری نرمی استخوان، دوران کودکیم با مشکلات بسیاری همراه بود. از مقطع دوم راهنمایی تا سوم دبیرستان به دلیل شکستگی های پی در پی از ناحیه پا، توانایی راه رفتن را نداشتم و در بستر بیماری به سر می بردم و بیش از ۱۵ بار پاهایم را جراحی کردند.

چند خواهر و برادر دارید؟

یک خواهر دارم که همواره سنگ صبور و رفیق دوران کودکیم بود. پدر و ماردم نیز همراه با من سختی و فشارهای روانی بسیاری را تحمل می کردند؛ اما دم نمی زدند.

برای درمان چه اقداماتی انجام دادید؟

در سه دهه پیش، شهرستان ها نسبت به کلان شهرها از امکانات پزشکی مناسبی برخوردار نبودند. خوشبختانه در دوران نوجوانی با یک پزشک روماتولوژیست آشنا شدم و این آشنایی باعث شد روند درمان من سرعت بگیرد.

از دوران مدرسه بگویید.

همیشه دوست داشتم بدون درد و محدودیت در حیاط مدرسه بدوم و یا با هم کلاسی هایم بازی کنم؛ اما هیچ وقت نشد. در مقابل، مجبور بودم در تنهایی با آدم های خیالیم داستان بنویسم.

با وجود بیماری و خانه نشینی چه هدفی به شما انگیزه مبارزه با بیماری را می داد و نگاه شما به آینده چگونه بود؟

من هم مانند همه کودکانی که دارای معلولیت هستند؛ در برخی زمان ها ناامید می شدم؛ اما شوق دستیابی به آرزوهایم باعث می شد کمتر به سختی های بیماری توجه کنم. همواره دوست داشتم دیده شوم و جامعه به حضور من افتخار کندو همچنین به اطرافیانم ثابت کنم که با وجود معلولیت می توان انسان موفقی بود؛ به همین دلیل شغل بازیگری تئاتر و نویسندگی را انتخاب کردم. خوشبختانه دستیابی به اهدافم باعث شد دیگر به یاد سختی ها کودکی و نوجوانیم نیافتم.

چطور  شد که احساس کردید می توانید دست به قلم شوید و نمایشنامه بنویسید؟

نبود هم بازی و رفیق در دورانی که مجبور به خانه نشینی بودم، باعث شد دنیای خیالیم بر دنیای واقعی ارجحیت پیدا کند.

الان با شرایط جسمیتان کنار  آمدید؟

باید قبول کنیم که در زندگی افراد کوتاه قامت، محدودیت هایی وجود دارد که باید با آنها کنار آمد. نگاه های مردم به چنین افرادی متفاوت است؛ نمی توان شعاری حرف زد و بگویم اهمیت ندارد؛ برخی مواقع هم از نگاه های مردم رنجیده ام.

بازیگری از کی و کجا شروع کردید؟

در همدان و تهران کلاس های بازیگری شرکت کردم و از سال ۱۳۸۸ به طور حرفه ای وارد این هنر شدم و نمایش های بسیار روی صحنه و خیابان اجرا کردم و در حال حاضر به عنوان شغل دوم به آن نگاه می کنم.

شرایط جسمی شما مانع از فعالیت در عرصه تئاتر نشده است؟

برای ثابت کردن خودم بسیار تلاش کردم. خوشبختانه این محدودیت باعث شده نقش های ویژه تری به من پیشنهاد شود.

با چه کارگردان های معروف در عرصه تئاتر کار کردید؟

استاد قطب الدین صادقی، محمد چرم شیر، بهزاد فراهانی و… کار کرده ام.

مقامی هم کسب کرده اید؟

حدود ۱۰ جایزه در رشته نویسندگی و تعداد بسیاری در عرصه بازیگری در جشنواره های مختلف استانی و بین المللی دریافت کرده ام.

زمانی که در ملایر زندگی می کردید، مشغول به کار بودید؟

بازیگری و نویسندگی درآمد آنچنانی نداشت؛ بنابراین خیلی دنبال کار گشتم؛ اما بسیاری از کارفرماها به دلیل شرایط جسمیم از پذیرفتن من امتناع کردند. به طور مثال: پدرم پس از بازنشستگی از محل کارش، می توانست من را جایگزین خود کند؛ اما به دلیل شرایط جسمیم، هیئت مدیره قبول نکرد.

چطور با موسسه نیکوکاری رعد الغدیر آشنا شدید؟

در سال ۱۳۹۵ مادرم هنگامی که مصاحبه آقای سلطان زاده _رئیس هیئت مدیره موسسه نیکوکاری رعد الغدیر_ را با اخبار ۲۰:۳۰ دید به من پیشنهاد کرد که به این موسسه مراجعه کنم. پس از مراجعه به رعد الغدیر و مصاحبه، استخدام شدم و به تهران مهاجرت کردم. خدا رو شکر شرایط کاری و مالیم در موسسه الغدیر مناسب هست.

هدف اصلی شما برای آینده چیست؟

هدف اصلی من، اجرای تورهای نمایشی در خارج از کشور است و برای رسیدن به این هدف بسیار تلاش می کنیم.

نظرات شما
0 دیدگاه ها
Inline Feedbacks
مشاهده تمامی دیدگاه ها
دیگر مطالب

بیست و هفتمین مرکز مشابه رعد الغدیر در دماوند افتتاح شد

موسسه رعد محسنین دماوند پایا (بیست و هفتمین مرکز مشابه رعد الغدیر) با حضور اعضای هیئت مدیره رعد الغدیر، جمعی از مدیران موسسات مردم نهاد کشور، مدیران دولتی شهرستان دماوند، اعضای هیئت امنا و بانوان نیکوکار مجتمع آموزشی نیکوکاری رعد و همچنین جمعی از خیرین تهرانی و دماوندی در روز پنج شنبه ۲۴ خرداد ماه به طور رسمی افتتاح شد.

مطالعه خبر