سه قهرمانی کشوری در رشته های بسکتبال و بدمینتون به نوبه خود برای ما جذاب است. اما داستان از جایی شروع می شود که زهرا باجلانی ۳۵ ساله از کودکی دچار ضایعه نخاعی بوده و به طور مادرزادی توانایی حرکتش را از دست داده است. او بعد از دیپلم در مقطع کارشناسی تربیت بدنی تحصیل کرده و بیش از ۱۰ سال است در رشته های بسکتبال، بدمینتون و تنیس مشغول به فعالیت است و تا قبل از آشنایی با موسسه رعدالغدیر به تدریس در این رشته ها می پرداخته است. ادامه زندگی اورا از زبان خودش می شنویم.
زهرا درباره نحوه زندگی خود می گوید: معلولیت من مادرزادی است و به دلیل این شرایطم نوع زندگیم با افراد دیگر، حتی خواهر برادرانم متفاوت بوده است. من بعد از دیپلم در مقطع کاردانی، برنامه نویسی کامپیوتر خواندم اما چون بسیار بیش فعال هستم و نوع شخصیتم آرام و قرار ندارد، از سال آخر دبیرستان با توصیه یکی از مربیانم وارد رشته بسکتبال شدم و ۱۰ سال هم فعالیت کردم. در کنار بسکتبال، بدنسازی و رشته های ورزشی دیگر را هم کار کردم، حتی داوری و مربیگری؛ که متاسفانه فدراسیون ورزش معلولین، به خاطر معلولیت از داوری و مربیگری استفاده نمی کند و این نقطه ضعف بزرگی در این فدراسیون است که امیدوارم این موضوع به کمک مسئولان حل شود. در حال حاضر، سه قهرمان کشوری در رشته بسکتبال و دوبار در در رشته بدمینتون کسب کرده ام.
افراد دارای معلولیت باید در رشته های ورزشی متناسب با شرایط جسمی خود باید فعالیت کنند
او درباره فعالیت های اجتماعی و ورزشی به افراد دارای معلولیت می گوید: هر کس متناسب با شرایط جسمی که دارد باید بدنش را سالم نگه دارد و معلولیت واقعا از دید من محدودیت نیست. زیرا زندگی و جامعه به هیچ عنوان ترحم بردار نیست به همین دلیل تمام افراد معلول باید خود را باور داشته باشند تا بتوانند وارد جامعه شوند. هرچه بیشتر وارد جامعه بشوند آگاهی مردم، باورشان و نحوه برخورد آن ها با معلولین عادی تر خواهد شد و میزان پذیرفتن آن ها بالاتر می رود که افراد معلول هم انسانند، می توانند در کنار ما با همه مشکلاتشان زندگی کنند.
زهرا باجلانی درباره نحوه آشنایی خود با موسسه رعدالغدیر می گوید: من به صورت اتفاقی با موسسه رعدالغدیر آشنا شدم. اما حرکت و فعالیت این موسسه در راستای آموزش و توانبخشی و کارآفرینی افراد دارای مشکل جسمی حرکتی، کار بسیار بزرگی را انجام داده اند. تیری بوده که به هدف خورده است و پروژه های بزرگی تا به حال به کمک بچه ها انجام شده است. امیدوارم بقیه کارآفرینان نیز این این ریسک را بپذیرند و به افراد معلول اعتماد کنند و کارشان را به دست ما بسپارند. تا به حال کسانی که به بچه های رعدالغدیر اعتمادکرده اند ضرر نکرده اند و پروژه ها بسیار موفق بوده است.
من هم همانند یک انسان سالم می توانم کار کنم و در اجتماع باشم
در اخر باید بگویم، افراد دارای معلولیت باید اعتماد به نفس خود را بالا ببرند و خودباوری داشته باشند و این را قبول کنند که من هم یک انسان هستم و می توانم کنار افراد سالم کار کنم و چیزی آن ها کم ندارم باید بپذیرند تا بتوانند وارد جامعه بشوند. وقتی در جامعه باشند، نگاه آدم ها، عدم مناسب بودن شرایط شهرها برای معلولین ، حمل و نقل و .. برایشان قابل هضم تر می شود تا بنشینند در خانه و افسردگی و سایر مشکلات برایشان رخ بدهد.
